Najbardziej znaną i najprostszą metodą inwestycyjną, możliwą do zastosowania również w przypadku obecnych już na rynku warrantów, jest strategia stelaża (straddle), polegająca na nabyciu opcji kupna i opcji sprzedaży o tej samej cenie wykonania i o tej samej dacie wygaśnięcia. Stosowanie tej strategii jest celowe wtedy, gdy inwestor spodziewa się znacznej zmiany kursu instrumentu bazowego, ale nie jest w stanie określić jej kierunku. Innymi słowy, stelaż będzie przynosić tym lepsze wyniki, im większa będzie zmienność instrumentu bazowego. Strategia ta będzie najbardziej skuteczna, gdy oczekiwania gracza będą odmienne od oczekiwań większości uczestników rynku, gdyż wtedy wystawcy będą żądali najniższych premii za sprzedawane opcje. Z kolei jeżeli wśród wystawców będzie przeważała opinia o nadchodzących znacznych zmianach kursów, to znajdzie to odzwierciedlenie w wyższych cenach opcji. Przewidywana zmienność jest bowiem najważniejszym elementem wpływającym na cenę, o czym postaram się napisać w kolejnych odcinkach poświęconych wycenie kontraktów opcyjnych.

Prześledźmy zatem na przykładzie skutek zastosowania stelaża. Załóżmy, że inwestor kupił jedną opcję call na indeks WIG20 z ceną wykonania 1200 pkt za 70 zł i jedną opcję put o takich samych parametrach za 50 zł (taki układ cen świadczy o tym, że indeks najprawdopodobniej znajduje się powyżej 1200 pkt i obecnie opcja call jest in the money). Dochód z tak skonstruowanej strategii został przedstawiony w tabeli.

Aby inwestor mógł osiągnąć zysk, łączny dochód musi być większy od początkowo zaangażowanego kapitału, który w naszym wypadku wynosi 120 zł. W ten sposób bardzo łatwo otrzymujemy przedział (1080-1320 pkt), poza którym gracz realizuje zyski. Wartości progowe można uzyskać poprzez odpowiednio odjęcie oraz dodanie do ceny wykonania wartości początkowej inwestycji. Przykładowo dla wartości indeksu 1400 pkt inwestor otrzyma z opcji call 200 zł (opcja put jest bezwartościowa), a więc osiąga 80 zł zysku. Wyniki stosowania stelaża zostały graficznie zobrazowane na rys 1.

Jak widać, im większe odchylenie kursu instrumentu bazowego od ceny wykonania tym większy zysk. Jeżeli w dniu wygaśnięcia kurs będzie jej równy, wtedy efektem stelaża będzie strata w maksymalnej wielkości równa cenom zapłaconym za obie opcje.

Strategią zbliżoną do stelaża jest strangle. Różnica polega na tym, że inwestor kupuje opcje kupna i opcje sprzedaży o różnych cenach wykonania. Cena wykonania opcji kupna jest wyższa od ceny wykonania opcji sprzedaży. Zastosowanie tej strategii w warunkach polskich z pewnością będzie możliwe, gdyż każdorazowo w obiegu mają się znajdować co najmniej trzy serie opcji. Przez serię opcji należy rozumieć dany rodzaj opcji charakteryzujących się tym samym instrumentem bazowym, ceną wykonania i dniem wygaśnięcia. Motywacja stosowania tej strategii jest dokładnie taka sama jak w przypadku stelaża. Im większa będzie różnica pomiędzy cenami wykonania, tym mniejsze będzie początkowe zaangażowanie kapitałowe, ale z kolei tym większa będzie konieczność zmiany kursu, by osiągnąć zysk. Można stwierdzić, że zmniejsza się w ten sposób rozmiar ewentualnej straty, ale rośnie prawdopodobieństwo jej wystąpienia.