Konsolidacja, która przez blisko cztery miesiące trzymała indeks WIG poniżej poziomu 24 tysięcy punktów, odeszła już dawno w niepamięć. Indeksy w niezłym stylu, choć nie przy jakichś rewelacyjnych obrotach, wspięły się w rejon bezpośredniego sąsiedztwa szczytów z kwietnia br. I tu pojawia się pytanie: co dalej? Czy w obliczu zbliżającej się oferty PKO BP rynek stać będzie na dalszy wzrost? Na razie wskaźniki analizy technicznej nie kwestionują siły trendu. Co jednak zmieniło się w otoczeniu rynku w ciągu ostatniego miesiąca, co spowodowało taki ruch w górę? Chyba tylko kilkuprocentowy wzrost giełd zagranicznych.
Faktem jest, że - jak to w okresach silnych trendów - największe spółki dały ostatnio zarobić więcej, średnie wypadły słabiej. Wciąż różnice w wycenie mid-capów (drogie) i blue-chipów (tańsze) wydają się zbyt duże i w dłuższym terminie powinny być konsekwentnie zawężane. Inna sprawa, że konieczność znalezienia w portfelach instytucjonalnych miejsca na akcje PKO BP wymusi sprzedaż innych akcji, co przejściowo pogorszy sytuację na rynku. Można spekulować, czy nastąpi to przed, czy po ofercie PKO BP, ale wydaje mi się, że pod koniec października poziom indeksów nie powinien być wyższy niż obecny.
Rynek jest w fazie, w której rzadko która spółka ma kłopoty z zebraniem kapitału - choćby nawet były to firmy uprzednio piętnowane przez inwestorów instytucjonalnych i wymieniane w gronie tych, którym nigdy więcej nie powierzono by kapitału. Z drugiej strony wiele akcji sprzedawanych już w trakcie obecnej euforii notowanych jest poniżej cen emisyjnych. Ciekawe, ile czasu potrzeba będzie inwestorom, by masowo odwrócić się od nowych ofert.
Zwróć uwagę na:
TP - najbardziej "zapóźniona" w zwyżkach duża spółka; ledwie 5-proc. zwyżka od połowy sierpnia, przy ponad 10% w przypadku KGHM, PKN czy Pekao.
