Dramatu ciąg dalszy

Nie przebrzmiały jeszcze echa ostatniej przeceny i niesamowitej sesji wtorkowej, a już podaż zafundowała kolejną solidną dawkę negatywnych emocji. Rzecz jasna o szybkim powrocie hossy nikt nie marzył, ale natychmiastowe spadki (i to w takiej skali) zapewne zaskoczyły niejednego. Być może problem polegał na tym, iż po przedwczorajszym szalonym odreagowaniu, kiedy spółki odrabiały dwudziestokilkuprocentowe straty, rynek zbyt szybko uwierzył, że korekta należy już do historii. Prawdę mówiąc, były pewne przesłanki, aby wierzyć w nieco

dłuższe odreagowanie.

Zaliczyć do nich można

gigantyczny obrót podczas wtorkowych notowań, kształty, jakie

pojawiły się na wykresach spółek oraz indeksów, a także pewną pomoc ze strony rynku surowcowego, gdzie miedź zdrożała o 12 proc. - wszak fundamentem ostatnich zwyżek na GPW był KGHM.

Niestety, wczoraj surowiec w szybkim tempie oddawał to, co zyskał dzień wcześniej, a zachowanie rynków europejskich powielających końcówkę notowań za oceanem

raczej nie zachęcało do inwestowania w akcje.

Emocje dominujące na parkiecie od ładnych kilku dni powodują bardzo dużą zmienność, a inwestorów wprawiają w stan permanentnego napięcia nerwowego, czego skutkiem są alergiczne wręcz reakcje na każdy przejaw osłabienia rynku. W wielu przypadkach gracze prawdopodobnie nie patrzą, co sprzedają, byle pozbyć się parzących akcji. Takie okresy paniki są dla inwestorów długoterminowych doskonałą okazją do tańszych zakupów, co zapewne skrzętnie wykorzystują. Nie można przy tym wykluczyć, że ta promocja cenowa potrwa jeszcze jakiś czas.

W każdym razie mając na świeżo w pamięci kwietniową euforię, nie powinniśmy się dziwić obecnym wydarzeniom: jaki wzrost,

taka korekta, zwłaszcza

że ani zagranica, ani surowce nie pomagają. Wczorajsze spadki zbliżyły WIG20 ponownie do kluczowego poziomu 2750 punktów. Tam należałoby oczekiwać wyhamowania przeceny, choć jej dynamika wskazuje, że na powrót hossy

trzeba będzie poczekać dłużej, niż można było sądzić jeszcze

tydzień temu.