Letnia zwyżka już trwa

Trwające odbicie cen akcji w górę można interpretować jako jedynie ruch powrotny do przełamanej 12 czerwca

kluczowej strefy wsparcia (2700-2750 dla WIG-u 20),

poprzedzający dalsze spadki w okolice poziomu 2250 pkt.

Osobiście sądzę jednak,

że cenom akcji w ciągu najbliższych 3 miesięcy nie grozi nic nieodwracalnego. To ryzykowne stwierdzenie, jeśli się uwzględni fakt, że wskutek kontynuowanego wycofywania rezerw w wykonaniu banku centralnego Japonii, dynamika roczna japońskiej bazy monetarnej osiągnie na koniec miesiąca bezprecedensowe -20 proc. Ten potężny szok deflacyjny dla gospodarki światowej powinien z pewnym opóźnieniem spowodować gwałtowny powrót cen surowców (i cen akcji, obligacji i walut emerging markets) do "normy". Kluczową kwestią jest obecnie oszacowanie tego opóźnienia

czasowego.

Zakładam, że majowo-czerwcowa wyprzedaż spowodowana

była przez wycofanie się globalnych graczy, którzy zdają sobie sprawź z konsekwencji drastycznego zaostrzenia polityki pieniężnej w Japonii (oraz w USA, strefie euro, a kilka dni temu w Chinach, gdzie bank centralny podwyższył stopę rezerw obowiązkowych

o 0,5 punktu). Otóż w ostatnich

latach wahania średniej

dynamiki bazy monetarnej w krajach G-3 (USA, strefa euro, Japonia) poprzedzały zmiany cen surowców o średnio 9 miesięcy. Utrzymanie tej zależności spowodowałoby, że bezpośrednie skutki tego nadzwyczaj gwałtownego "zakręcenia monetarnego kurka" ujawnią się dopiero w IV kwartale 2006 r.

A to oznacza, że na rynkach istnieje możliwość rozegrania się korekcyjnej letniej zwyżki.

Za jej maksymalny poziom uważam strefę 2950-3050 pkt (wrzesień?), co przy możliwym w lipcu spadku minimalnie w okolice ostatniego dołka (2 450 pkt), dawałoby kuszący, ponad 20-proc. potencjał. Ostatni spadek wartości wielu wskaźników sentymentu wobec amerykańskiego rynku akcji do poziomów nie widzianych od 2002 roku sugeruje, że przynajmniej w ciągu najbliższych tygodni można zaryzykować bycie

optymistą.