Szanuj wroga swego, możesz mieć gorszego

Wciąż jest możliwe, że strach przed Chińczykiem nas zmobilizuje, a nie sparaliżuje

Polak to się nudzić nie potrafi. Jak już mu się robi zanadto nieciekawie, szybciutko powiększy zestaw wrogów, których zwalczanie nadaje sens monotonnemu żywotowi. W folderze wrogów obcych mamy pewne przetasowania.

Po okresie dominacji rosyjskiego mocarstwa, brukselskiego urzędnika, a w sferze czysto politycznej - islamskiego ekstremisty i niemieckiego rewanżysty ostatnio nabiera znaczenia i coraz bardziej złowieszczo szczerzy drapieżne kły kolektywny i już całkiem obcy, totalnie niepojęty w swym języku, obyczaju i sukcesie, potężniejący gospodarczo Chińczyk.

Prasa relacjonuje ekspansję biznesu chińskiego niemal jak wydarzenia z frontu wojennego. Ma się wrażenie, że na 10 hektarach SSE w Koszalinie nie powstała montownia rowerów, ale tajna baza chińskiego desantu ekonomicznego.

Kiedy wyszło na jaw, że chiński konglomerat przemysłowo-usługowy zamierza wystąpić w przetargu na remont dróg w Jarocinie, tamtejsza dziennikarka zapytała mnie, co myśleć o burmistrzu, który chce oddać kontrakt na remont ulic Chińczykom! No bo przecież ich tania siła robocza może całkowicie zagarnąć najpierw jarociński, a potem i resztę lokalnych, powiatowych rynków budowlanych. W oczach już miałem boom budowlany na baraki dla skoszarowanej skośnookiej siły roboczej? No, wiadomo - nie o takie budownictwo Polska walczyła.

Analizuje się zyski chińskich producentów przyborów szkolnych i biurowych, konstatując, że pokaźną część pieniędzy polskich rodziców, wylewanych na rynek ok. 1. września, ekspansywny Chińczyk zabierze daleko stąd. Tam, gdzie produkuje te okładki do książek, długopisy czy flamastry. No, a naszych producentów nie stać na zakup maszyn do klejenia okładek w takich nakładach, by sprostać Chińczykowi.

Od dawna już słychać powszechny szloch wywołany świadomością miliardowych danin, jakie płacimy Chińczykowi wciskającemu nam przebiegle swoje tenisówki czy biustonosze.

Zewsząd słychać coraz dramatyczniejsze wezwania, a to do zablokowania granic wyższymi cłami, a to do powstrzymania transferu produkcji do Państwa Środka, a to przynajmniej do niekupowania chińskiego towaru.

Jak tak dalej pójdzie, to samorządowcy koszalińscy, którzy zaprosili chińskich dyplomatów, tamtejszą misję handlową, a teraz sprzedali im polską ziemię pod produkcję rowerów, za chwilę monitorów ciekłokrystalicznych, a za jakiś czas to już nie wiadomo czego - trafią na afisz jako współcześni targowiczanie!

Trzeba rozumieć tę podejrzliwość. Pewne powody do lęków nocnych rodacy mają, zanurzeni w morzu informacji o tym, że każdy przetarg w Polsce można ustawić za drobny bakszysz. Że każdy, kogo stać na przepłacenie za rynek lub jego bandyckie zagarnięcie - rynek ten zdobywa.

Rozumiemy, że czasy, kiedy konkurowaliśmy z zagranicą, wyzyskując tanią siłę roboczą czy bezlitośnie eksploatując środowisko naturalne, już minęły. A w Chinach jeszcze nie. Jednak społeczeństwo zrównoważonego rozwoju nie tylko jest w stanie amortyzować ciosy globalizacji, ale na tej globalizacji skorzystać. Światowa migracja ludzi, towarów, usług i kapitału jest już nie do powstrzymania. Ale do wygrania wciąż jest.

Wygra ten naród, który na taniej chińskiej sile roboczej i coraz większej zamożności tamtego narodu, gospodarki i państwa zbije swój kapitał. Wciąż jest możliwe, że ten kapitał zbije też polski biznes. Wciąż jest możliwe, że strach przed Chińczykiem nas zmobilizuje, a nie sparaliżuje. Możliwe?

Publicysta ekonomiczny