Wejście Polski do UE nie miało żadnego znaczenia dla procedur stosowanych w przewozie towarów niebezpiecznych. Polska ratyfikowała "Umowę europejską dotyczącą międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych" (ADR) w 1975 roku i od tego czasu zobowiązała się do stosowania jej przepisów. Jednak nie do końca jasna była zgodność tej umowy z polskimi przepisami o ruchu drogowym i stosowanie zasad ADR w ruchu krajowym było utrudnione. Niespójność ta znikła w 2002 roku, kiedy uchwalono ustawę o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych.
Przełomowy 2002 rok
Wdrożenie przepisów umowy ADR odbywało się etapowo. Wiele przedsiębiorstw musiało już wcześniej je stosować ze względu na obrót międzynarodowy. Jednak istotne zmiany nastąpiły po wejściu w życie przepisów ustawy ADR z 2002 r. Wielką rolę odegrał tu fakt powołania w 2001 roku Inspekcji Transportu Drogowego, która od początku swej działalności zajęła się kontrolą realizacji przepisów ADR przez przewoźników oraz przez producentów i nadawców towarów niebezpiecznych. Wprowadzono też taryfikator kar za nieprzestrzeganie przepisów.
Do najistotniejszych zmian związanych z przepisami ustawy z 2002 roku - oprócz wspomnianego już wprowadzenia przepisów ADR do polskiego systemu prawnego - należało wdrożenie krajowego systemu nadzoru i kontroli nad przewozem drogowym towarów niebezpiecznych. Obecnie nadzór nad przewozem tych towarów sprawuje wojewoda, a kontrolę przewozu oraz wymagań z nim związanych wykonują przede wszystkim inspektorzy ITD oraz w zakresie ograniczonym m.in. funkcjonariusze Państwowej Straży Pożarnej, policjanci, funkcjonariusze Straży Granicznej i służby celnej, inspektorzy PIP, żołnierze ŹW, pracownicy zarządu dróg.
Najbardziej istotną zmianą dotyczącą bezpośrednio przedsiębiorców było też wprowadzenie obowiązku nadzoru wewnętrznego w przedsiębiorstwach wykonujących przewóz lub załadunek (rozładunek) towarów niebezpiecznych. W tym celu przedsiębiorca został zobowiązany do wyznaczenia doradcy ds. bezpieczeństwa w transporcie towarów niebezpiecznych. Doradca ma określone w przepisach zadania i obowiązki, a także musi posiadać odpowiednie kompetencje, w tym świadectwa doradcy (DGSA) wydawane przez wojewódzkiego inspektora transportu drogowego na okres 5 lat.
