Panie Władysławie J. Jestem pełen uznania dla Pana smaku kulinarnego. Przecież całe życie nie można jeść sushi i krewetek. Wiem, że papier i karta SIM to nie jest lekkostrawne danie, ale dobrze podane może być znakomitym uzupełnieniem nudnego codziennego menu. Do przygotowania tego wyśmienitego posiłku użył Pan połączenia tradycyjnych produktów (papier) z produktami hi - -tech (karta SIM). I bardzo dobrze, gdyż konsumpcja palma, czy laptopa w połączeniu z najnowszym modelem Nokii grozi zaparciem. A Pan, jako lekarz, dobrze wie, że z zaparciami nie ma żartów. Wie Pan też, jak się robi pieniądze, a także, w jaki sposób przekonać media do swych jedynie słusznych dla dobra ogółu działań.
I tutaj odczuwam pewien niedosyt. Na tym sensacyjnym zatrzymaniu można było przecież nieźle zarobić, a i telewizja miałaby swoje pięć minut. Na początek pieniądze. Pan dobrze wie, jakie są w kraju ceny nieruchomości, ale zapomniał Pan o reklamie. Idę o zakład, że mimo kryzysu w tej branży znalazłoby się paru chętnych płacących duże pieniądze za nagraną np. w formie reklamowego clipu tego rodzaju scenkę:
- Znany w Polsce wysokiej klasy menedżer prezes J. wychodzi ze swojego mitsubishi, trzaska drzwiami, bierze głęboki oddech i wkłada sobie do ust zwój zapisanego papieru. Następnie konsumuje go z uśmiechem na twarzy (widać białe zęby myte pastą Blenda coś tam) i mówi - "najsmaczniejszą celulozę produkuje Świecie". Po czym popija ten produkt Coca-Colą i dodaje - "jestem pewien, że rozpuści ona każdą informację i ukoi skołatane nerwy. W tym momencie dzwoni komórka, prezes wyjmuje nóż do ostryg, sprawnie rozcina jej wnętrze i ze smakiem wyjada to, co w skorupce jest najcenniejsze - czyli kartę SIM. Mlaszcze i mruczy - "po prostu są pyszne, a najlepsze to te dzwoniące w sieci Pelikan GSM. Tylko 1 zł w specjalnym zestawie z hamburgerem w sieci Burger King" - dodaje. Scena kończy się tym, jak zapłakany policjant z CBŚ zbiera okruchy i krople tego, co pozostawił po konsumpcji pan J., i próbuje drżącymi rękami złożyć sobie własny podobny zestaw.
Swoją drogą to dziwne, że nasze organa ścigania potrzebowały aż tyle czasu, by przymknąć prezesa J. Być może zrobiły to na prośbę innego lekarza, byłego prezesa PZU Życie Grzegorza W., który musi się już strasznie nudzić po przeczytaniu wszystkich książek w areszcie i potrzebuje towarzystwa. A jeszcze dwa lata temu to właśnie od tej dwójki zależała w dużym stopniu obsada jednego z najważniejszych ministerstw w kraju, czyli Ministerstwa Skarbu. Gdzie są dzisiaj poklepujący ich po plecach politycy, zachwalający cudowne właściwości menedżerskie tego duetu? Czy zdają sobie sprawę z tego, że mogą im dopiero zacząć wyrastać rogi? Wapnia mogą im dostarczyć w nadmiarze zeznania obu podejrzanych o wielomilionowe przekręty prezesów. Są to potencjalni kolejni smakosze.
