Polskie tak dla UE zachęciło Norwegów

Perspektywa rozszerzenia UE oraz kolejne, świadczące o poparciu dla integracji referenda, w tym zwłaszcza polskie, są zachętą do ponownego rozważenia akcesji przez pozostającą na uboczu Norwegię. Jej zwolennicy uważają, że przyniosłaby ona tamtejszej gospodarce wiele wymiernych korzyści.

Minister handlu Ansgar Gabrielsen stwierdził, że wejście do UE oznaczałoby dla jego kraju zwiększenie inwestycji zagranicznych, które wykazują tendencję spadkową. W 2002 r. napływ obcych kapitałów zmalał do 1,1 mld USD, z 3,3 mld USD w 2001 r. i 7,9 mld USD dwa lata wcześniej. Tymczasem Polska oczekuje, że przystąpienie do UE zaowocuje wzrostem inwestycji zagranicznych o około 8 mld USD rocznie, z 6,1 mld USD w roku ubiegłym.

Norwegowie nie zgodzili się dwukrotnie na wejście do UE - w latach 1972 i 1994. Obawiano się o miejscowe rybołówstwo i rolnictwo, ale głównym motywem był norweski indywidualizm oraz silne poczucie odrębności i niezależności.

Przystąpienie do UE nie jest dla Norwegii tak istotne, jak dla państw środkowoeuropejskich. Kraj ten zajmuje trzecie miejsce na świecie w eksporcie ropy, tegoroczną nadwyżkę budżetową szacuje się na około 18 mld USD, a rezerwowy fundusz naftowy obejmuje 97 mld USD.

Są też jednak słabe strony pozostawania poza UE. Pomimo układu o wolnym handlu, Norwegia ma trudności z eksportem do strefy euro ze względu na wysoki kurs korony. Jednocześnie wysokie płace zmuszają firmy do przenoszenia działalności za granicę. Bezrobocie osiągnęło 4,4%, tj. najwyższy poziom od sześciu lat, a tymczasem słaby napływ obcych kapitałów hamuje inwestycje.

Przykład państw środkowoeuropejskich, a także należących już do UE Danii, Szwecji i Finlandii, sprawił, że już 64% Norwegów popiera przystąpienie do tego ugrupowania wobec niespełna połowy dwa lata temu. n

Okazuje się, że nawet zasobna w ropę, zamożna i ceniąca niezależność Norwegia nie może pozostać obojętna na postępującą integrację, która objęła już większą część Europy. Swobodny przepływ towarów, siły roboczej i kapitałów zwiększa bowiem efektywność, co przy nasilającej się konkurencji w gospodarce światowej jest ważne również dla państw o wysokim poziomie rozwoju.