Ciut lepiej

Miniony tydzień zakończył się ukształtowaniem szpulki, która przerwała sekwencję dwóch

czarnych świec. Czy osłabiła również skłonność do pozbywania się akcji przez inwestorów? Patrząc na problem od strony technicznej i posiłkując się wskazaniami

tygodniowych RSI i ROC, które po czerwcowym przetestowaniu równowagi powróciły ponad te poziomy, chciałoby się

odpowiedzieć twierdząco na

zadane pytanie.

Przed sesją poniedziałkową oscylujący już od kilku dni wokół EMA-55 wykres w ujęciu

dziennym skłaniał do podobnych wniosków. Choć prognozy

średnioterminowe po piątkowym spadku MACD pod poziom

równowagi nie mogły być optymistyczne, to jednak w krótkim

terminie byki otrzymały słabe wsparcie ze strony szybkich oscylatorów. Udany początek tygodnia mógł zatem przynieść zdobycz punktową, która stałaby się

przyczółkiem do jakiegoś poważniejszego ruchu. W sytuacji gdy obowiązują wynikające bezpośrednio z analizy wykresu WIG20, związane z wybiciem z klina na przełomie lipca i sierpnia,

sygnały sprzedaży oraz nie do końca jeszcze zdewaluowana koncepcja flagi, wzrost był

potrzebny rynkowi od zaraz.

Wykresy "intra" i mierniki impetu w tej skali czasowej wskazywały, iż indeks jest nieźle przygotowany do potyczki z 2-tygodniową linią trendu spadkowego. Mimo to przez sporą część poniedziałkowej sesji te kalkulacje nie sprawdzały się. Dopiero popołudniowa odsłona przyniosła naruszenie linii trendu, za czym poszło nieco śmielsze kupno akcji. Perspektywa konfrontacji z twardym oporem, jaki stworzył i nadal stwarza środek czarnego korpusu sprzed tygodnia, dodatkowo wzmocniony przez opadającą EMA-13, była na tyle mało atrakcyjna, że popyt poprzestał na naruszeniu linii trendu. Ten słabiutki punkt zaczepienia może jeszcze zaowocować. Nadzieje z tym związane nie powinny jednak przysłaniać trzeźwej oceny sytuacji, zanotowane wczoraj obroty nie odbiegają bowiem od kilkudniowej normy, co w najlepszym razie może przenieść

WIG20 na nieco wyższy poziom konsolidacji - w rejon 3050 pkt.