Ostatnie sesje upływają pod znakiem dawno niewidzianej siły indeksu MIDWIG w stosunku do WIG 20. Wskaźnik względnej siły tych dwóch indeksów jest na poziomie najwyższym od ponad dwóch i pół roku, dobitnie pokazując, na którym sektorze rynku skupia się obecnie największe zainteresowanie inwestorów. Słabnącą pozycję WIG20 widać na samym wykresie indeksu: trwa konsolidacja w wąskim przedziale 1650-1700 pkt., gdzie w dodatku zbierają się dwie dość istotne linie: trendu krótkoterminowego wzrostowego oraz spadkowa, poprowadzona przez szczyty z września i października.
Jednocześnie trwa poszukiwanie nowych "tematów" na rynku średnich spółek, przy czym pewien niesmak może budzić fakt, iż większość "nowych tematów" jest w rzeczywistości tematami starymi: Elektrim, Stalexport, Mostostal Export. Oczywiście, można tu przywołać charakterystykę tzw. elliottowskiej fali piątej, z rynkiem rozchwianym spekulacjami i zaangażowanym w spółki jakości gorszej niż przeciętna. I rzeczywiście, opis ten pasuje do aktualnej sytuacji. Teoria nic nie mówi jednak na temat momentu ewentualnego odwrócenia trendu.
Ciekawe, że analogiczne zjawisko dotyczy również innych giełd: indeksy DJIA czy DAX kreślą niezbyt przyjemne formacje, gdy tymczasem indeksy obejmujące szerszy rynek (np. NYSE Composite) zachowują się jeszcze całkiem poprawnie, pomimo zapowiadanego przez strategów końca dobrej passy małych spółek i powrotu do jakości blue chipów.
Odpowiadając zaś na tytułowe pytanie - jeszcze przez parę tygodni niezła passa może się utrzymać. Nie zdziwię się również, jeśli WIG20 w końcu przebije - choćby na chwilę - poziom 1700 pkt. Ale im wyżej, tym bardziej grząski grunt - jestem przekonany, że jeszcze w pierwszym kwartale trzeba będzie słono zapłacić za obecne harce...
Zwróć uwagę:
