Szef Fed ma 78 lat i w styczniu zaczyna ostatni rok piastowania tej funkcji. Członkowie kierownictwa banku centralnego obawiają się, że następca Greenspana będzie miał mniejsze możliwości kształtowania rozwoju gospodarczego. W tej sytuacji muszą podnosić stopy procentowe, by przeciwdziałać spadkowi kursu dolara i ciągłemu wzrostowi wydatków budżetowych. Od czerwca Fed podniósł stopy już cztery razy, ustalając je na takim poziomie, który nie spowalnia wzrostu gospodarczego i jednocześnie zapobiega większej inflacji.
- Jeśli przekroczy się punkt, w którym deficyty są znaczne i mają długotrwały charakter, to zaczyna to rzutować na poziom stóp procentowych też w długim okresie - tłumaczył Greenspan 8 września na posiedzeniu komisji budżetowej Izby Reprezentantów. A to znaczy, że rząd będzie musiał więcej płacić za pożyczanie pieniędzy, co spowoduje jeszcze większy deficyt. - Jeśli wpadnie się w tego rodzaju wir zadłużenia, bardzo trudno się z niego wydostać - ostrzegał Greenspan na tym samym posiedzeniu.
Nadwyżka budżetowa w latach 1998-2001 pomogła Greenspanowi dyrygować najdłuższym w historii USA okresem rozwoju gospodarczego. Gdy boom skończył się w 2001 r., niska inflacja pozwoliła Fed na obcięcie stóp procentowych do 1%, najniższego poziomu od 1958 r., co skróciło recesję do zaledwie 8 miesięcy. Później nadwyżka wyparowała. Prezydent George W. Bush przeforsował w Kongresie redukcję wpływów z podatków o 1,85 bln USD i zwiększył wydatki na wojny w Afganistanie i w Iraku. Wydatki zbrojeniowe w roku budżetowym zakończonym 30 września wzrosły o 12,4%, do 437 mld USD. Deficyt budżetowy wyniósł w tym okresie 413 mld USD, a wydatki rządowe okazały się o 6,2% większe niż rok wcześniej.
Na rachunku obrotów bieżących w II kw. deficyt sięgnął 5,7% PKB w porównaniu z 5,1% w pierwszych trzech miesiącach br. Stany Zjednoczone codziennie potrzebują z zagranicy 1,8 mld USD na zatkanie tej dziury. Jeśli jednak zagraniczni inwestorzy stracą apetyt na amerykańskie papiery, to kurs dolara może się załamać.
Greenspan przekonuje więc polityków, by wrócić do metod stosowanych za czasów Clintona, a mianowicie tyle wydawać, ile się ma. Wszystkie nowe wydatki lub redukcje podatków muszą być równoważone zmniejszeniem innych programów lub podnoszeniem opłat administracyjnych. Bloomberg
