Skrajne ubóstwo oznacza dochody poniżej minimum egzystencji. W 2020 r. granica ta wynosiła 640 zł dla gospodarstw jednoosobowych oraz 1727 zł dla gospodarstw czteroosobowych (dwie osoby dorosłe i dwójka dzieci do 14 lat).
W 2020 r. stopa ubóstwa skrajnego wyniosła 5,2 proc., czyli o jeden punkt procentowy więcej niż w 2019 r. – podał GUS w środowej publikacji. Przy czym poziom tych zmian był zróżnicowany.
Największy wzrost stopy ubóstwa skrajnego odnotowano w przypadku gospodarstw domowych rolników oraz gospodarstw utrzymujących się ze źródeł niezarobkowych. To jednocześnie grupy, które co do zasady są najbardziej zagrożone biedą. W 2020 r. aż 13,5 proc. gospodarstw rolników zaliczała się do skrajnie biednych (czyli o prawie 4 pkt. proc. więcej niż w 2019 r.) i aż 13,6 proc. wśród utrzymujących się ze źródeł niezarobkowych (o prawie 3 pkt. proc. więcej niż w 2019 r.).
Wśród grup podwyższonego ryzyka, o ok. 2 pkt. proc. wzrosła stopa skrajnego ubóstwa w gospodarstwach rencistów (do 8,2 proc.), mieszkańców wsi (do 9,2 proc.), osób o wykształceniu co najwyżej gimnazjalnym (do 11,9 proc.) oraz wśród rodzin z co najmniej trojgiem dzieci (do 8,7 proc.).
W pozostałych grupach wzrost liczony w punktach procentowych był znacznie mniejszy, przykładowo – w gospodarstwach utrzymujących się głównie z pracy na własny rachunek – stopa skrajnego ubóstwa zwiększyła się z 2,4 do 2,7 proc.
