Z tego artykułu dowiesz się:

  • Dlaczego to Enea, a nie PGE, jest obecnie faworytem analityków w sektorze energetycznym.
  • W jaki sposób sytuacja na rynku gazu i węgla wzmacnia pozycję polskiej energetyki konwencjonalnej.
  • Na czym polega przewaga Enei i dlaczego posiadanie własnej bazy surowcowej stało się kluczowym atutem.
  • Z jakimi ryzykami dla spółek energetycznych wiążą się regulacje cen oraz utrzymanie zamrożonych taryf.

W przygotowanych rekomendacjach (na 20 października ) autorstwa Łukasza Prokopiuka z DM Banku Ochrony Środowiska, kreśli on scenariusze bazowe dla trzech spółek energetycznych. Te najbardziej korzystne rysują się dla Enei. W podstawowym scenariuszu rekomendacji na 2027 r. dla sektora energetycznego, analityk DM BOŚ zakłada wyższe niż poprzednio marże w segmentach energetyki konwencjonalnej i OZE. Jednocześnie obniża on prognozy dla segmentów dystrybucji i obrotu. – Podtrzymujemy pozytywne nastawienie do walorów PGE ((wciągu 12 mies. 20 zł za akcję), jednak obecnie wśród spółek energetycznych, które pokrywamy, preferujemy Eneę (w ciągu 12 mies. 30 zł) – wskazuje analityk. Na trzecim miejscu w tym zestawieniu jest Tauron.

Węgiel da zarobić. Najbardziej skorzystać może Enea

Dotychczas to PGE było oceniane jako spółka, która może rosnąć najszybciej, ponieważ oczekiwano znacząco wyższej dynamiki EBITDA w tym roku niż w Tauronie czy Enei. „Jednak ostatnio kurs akcji PGE zachowywał się znakomicie i naszym zdaniem zdyskontował wiele pozytywnych czynników. Ponadto uważamy, że tegoroczny poziom EBITDA PGE może się okazać wymagającym progiem dla przyszłego roku”– wskazuje Prokopiuk. Jak przypomina, w 2026 r. wyniki segmentu grzewczego były znakomite ze względu na ciężką zimę, w II i III kwartale segment generacji korzystał na wyłączeniach elektrowni Kozienice (Enea) i Jaworzno (Tauron), a segmenty OZE i produkcji energii z wykorzystaniem gazu notowały doskonałe wyniki całoroczne. „Modyfikujemy nasze założenia makroekonomiczne, co powoduje podwyższenie krótko- i długoterminowych prognoz wyników segmentów energetyki konwencjonalnej i OZE. Mimo to dostrzegamy dalszy potencjał odgórny i rynek energii może nas w nadchodzących miesiącach zaskoczyć pozytywnie” – wskazuje. Ceny kontraktów na energię elektryczną na 2027 r. na TGE wzrosły ostatnio do 575 zł/MWh, czyli o jedną trzecią powyżej poziomu z I poł. 2026 r. lub 2025 r. „Pomimo stosunkowo wysokich cen praw do emisji CO2 i oczekiwanego wzrostu cen węgla naszym zdaniem znaczące odbicie marż na wytwarzaniu energii jest w 2027 r.” – wskazuje.

Dlaczego zdaniem analityka Enea może skorzystać z obecnej perspektywy najbardziej? Analityk podaje kilka powodów. Po pierwsze, spółka ma stosunkowo wysoki udział aktywów energetyki konwencjonalnej, które mogą stać się największym beneficjentem obecnych warunków na rynku energii. Po drugie, w porównaniu z Tauronem czy PGE, Enea wydaje się jedyną spółką, która realnie może skorzystać z oczekiwanego wzrostu cen węgla poprzez własną bazę surowcową w postaci Bogdanki oraz dużych mocy węglowych w Kozienicach z największym blokiem węglowym w Polsce B11 o mocy 1075 MW na czele. Na korzyść Enei działać może też fakt, że spółka ma najmniejszą grupę klientów względem Taurona i PGE, a to właśnie segment obrotu analityk uważa za najmniej korzystny w kolejnych miesiącach.

Odwrotnie jest w przypadku Taurona. Segmenty dystrybucji i obrotu mają w tej spółce stosunkowo wysoki udział w EBITDA, co jest niekorzystnym czynnikiem w podstawowym scenariuszu zakładającym ryzyka regulacyjne jak taryfy na energię elektryczną. Z kolei aktywa wytwórcze spółki, będąc relatywnie mniejsze, mogą też w mniejszym stopniu niż w PGE czy Enei skorzystać z oczekiwanej poprawy warunków makroekonomicznych w 2027 r.

Także bardzo wysokie ceny gazu w Europie napędzają ceny energii i poprawiają konkurencyjną pozycję polskich elektrowni węglowych. „Generalnie jesteśmy optymistycznie nastawieni do perspektyw cen gazu, ale niezależnie od przyszłych krótkoterminowych trendów na rynku gazu, uważamy, że ten czynnik prawdopodobnie umocni swoje znaczenie w 2027 r., ponieważ zarówno w Polsce, jak i w Niemczech będą realizowane dostawy gazu w ramach kontraktów rocznych zawieranych po znacznie wyższych cenach (dotyczy to zwłaszcza jednostek wytwórczych opalanych gazem, które zazwyczaj zabezpieczają większość zapotrzebowania na paliwo kontraktami rocznymi)”– wskazuje. Na podstawie danych PSE od początku roku można ocenić, że eksport energii z Polski w 2026 r. jest już znacznie wyższy niż kiedykolwiek po 2013 r. „Naszym zdaniem eksport energii elektrycznej może jeszcze wzrosnąć w przyszłym roku, co powinno mocno wspierać wolumeny produkcji i marże w energetyce konwencjonalnej.” – wskazuje.

Zużycie energii będzie rosnąć

W prognozach przyjęto założenia makroekonomiczne podobne do sytuacji, która obecnie jest na rynku. W konsekwencji istotnie rosną prognozy EBITDA dla segmentów energetyki konwencjonalnej i OZE. Warto tutaj wspomnieć, że podchodzimy z większym optymizmem niż wcześniej do tempa konsumpcji energii w Polsce. Trudno też nie zauważyć, że bardzo wysokie ceny gazu w Europie napędzają ceny energii i poprawiają konkurencyjną pozycję polskich elektrowni wykorzystujących węgiel. „Dostrzegamy także możliwość pozytywnej niespodzianki za sprawą sytuacji na rynku energii w nadchodzących miesiącach” – wskazuje.

Analityk bardziej optymistycznie ocenia tempo konsumpcji energii w Polsce. „Dane sektorowe PSE wskazują, że od początku roku zużycie energii elektrycznej wzrosło o 4 proc. odmiennie niż w latach 2020-2025, kiedy roczne zużycie energii pozostawało praktycznie bez zmian” – wskazuje.

W 2027 r. w segmencie dystrybucji, analityk spodziewa się obniżenia współczynnika WACC (średni ważony koszt kapitału), utrzymania zamrożonych detalicznych taryf. W przypadku PGE łączne ryzyko w segmentach regulowanych powinno być mniejsze niż potencjalne korzyści w pozostałych obszarach działalności, z kolei w Tauronie te ryzyka są jeszcze większe. Jedynie w przypadku Enei łączne ryzyko w segmentach regulowanych powinno być mniejsze niż potencjalne korzyści w pozostałych obszarach działalności. W prognozach sektorowych analityk zakłada, że WACC w segmencie dystrybucji spadnie w 2027 roku o ok. 1 pkt proc., z ok. 10 proc. do 9 proc. dla każdej ze spółek.

Czytaj więcej

Węgiel zostanie z nami na dłużej? Pierwsze decyzje już w tym roku

Rezerwy na taryfy mogą sięgnąć 1,5 mld zł 

To właśnie potencjalnie największe ryzyka mogą wystąpić w segmencie obrotu, w efekcie nowych stawek taryfowych na 2027 r., które będą pod presją wyborów. „W naszym scenariuszu sektorowym zakładamy utrzymanie zamrożonych taryf detalicznych w 2027 r., co może negatywnie wpłynąć na EBITDA segmentu obrotu i oznaczać konieczność rozpoznania rezerw związanych z taryfą G. Zakładamy, że segment obrotu PGE może w 2027 r. rozpoznać stratę EBITDA rzędu 100 mln zł, złagodzoną przez ujęcie rezerw w wys. 600 mln zł w IV kw. 2026 r.” – wskazuje. W przypadku Enei założono, że segment obrotu (detaliczny i hurtowy) może w 2027 roku rozpoznać stratę EBITDA rzędu 200 mln zł, złagodzoną przez ujęcie rezerw w wys. 400 mln zł w IV kw. 2026 r. W przypadku Taurona analityk założył, że segment obrotu może w 2027 r. rozpoznać stratę EBITDA rzędu 200 mln zł, złagodzoną przez ujęcie rezerw w wys. 500 mln zł w IV kw. 2026 roku Oznacza to może 1,5 mld zł rezerw na cenach energii dla taryfy G, a więc kilkunastu mln gospodarstw domowych w przypadku tych trzech spółek. Dla pełności obrazu należałoby dodać jeszcze Energę. Spółka ma nieco więcej klientów aniżeli Enea i mniej więcej podobnego rzędu rezerwy należałoby się spodziewać.