źródło: GG Parkiet

Krzysztof Borowski KBC Securities

źródło: GG Parkiet

źródło: GG Parkiet

+zobacz więcej zdjęć

Redakcja poleca:

• Dlaczego najwięksi inwestorzy i banki centralne kupują złoto
• Nieruchomości: ożywienie czas inwestycji, hossa czas zysków
• Gorzej czyli lepiej, ale nadal średnio

Inwestorzy podejmują decyzje głównie na podstawie analiz technicznej i fundamentalnej. Idealnym narzędziem, przynajmniej z matematycznego punktu widzenia, jest teoria portfelowa posługująca się współczynnikami korelacji pomiędzy zmianami procentowymi poszczególnych aktywów, co w procesie doboru akcji jest podstawą. Odpowiednikiem teorii portfelowej w przypadku analizy technicznej jest tzw. pair trading, czyli badanie siły relatywnej poszczególnych aktywów

Wywodzi się ono z rynku walutowego, gdzie duże znaczenie ma siła relatywna zmiany poszczególnych par walutowych. Jeśli na rynku kapitałowym wykorzystamy wzajemną siłę relatywną cen dwu aktywów czy też ceny aktywu do indeksu giełdowego będącego benchmarkiem, jesteśmy w stanie tworzyć portfele inwestycyjne z krótkim horyzontem czasowym. Rebalancing (wymiana poszczególnych elementów portfela inwestycyjnego lub zmiana jego składu) będzie dokonywany nie tak, jak ma to miejsce w przypadku teorii portfelowej, na koniec pewnego etapu inwestycyjnego, lecz w sytuacji, kiedy pojawią się odpowiednie wskazania płynące z pomiaru siły relatywnej. Do analizy tych wskazań służą klasyczne narzędzia analizy technicznej. Najważniejszymi metodami stosowanymi przez pair trading przy budowie portfela inwestycyjnego są: siła relatywna, spread i relative performance.

Jak wy­zna­czyć si­łę re­la­tyw­ną?

Najprostszym sposobem wyznaczenia siły relatywnej jest podzielenie ceny jednego aktywu przez cenę drugiego. Tak naprawdę wynik nie ma specjalnego znaczenia. Najważniejszym elementem jest trend takiego ilorazu. Jeśli jest wzrostowy, to pierwszy walor zachowuje się zdecydowanie lepiej od drugiego – niezależnie od tego, czy ceny obu zwyżkują, czy też spadają. Rozwinięciem tej metody inwestowania jest porównanie siły relatywnej ceny akcji w stosunku do wybranego benchmarku, np. WIG20 lub indeksu branżowego.

Jeśli iloraz ceny akcji w stosunku do wartości indeksu znajduje się w trendzie wzrostowym, to walor ten powinien zostać uwzględniony przy budowie portfela inwestycyjnego. Jeśli zaś iloraz ceny waloru w stosunku do benchmarku znajduje się w trendzie spadkowym, istnieje uzasadnienie do usunięcia danego waloru z portfela. Kontynuując nasze rozważania, można podzielić akcje wchodzące w skład benchmarku na te, których siła relatywna znajduje się w trendzie wzrostowym, oraz na te, które znajdują się w trendzie spadkowym.

Można także wskazać grupę walorów, których siła relatywna znajduje się w trendzie bocznym: dla uproszczenia przyjmijmy, że zmienność siły relatywnej wynosi plus minus 5 proc. (w praktyce może być ona ustalona na innym poziomie). Istnieje zatem możliwość stworzenia trzech portfeli: nadbenchmarkowe – których siły relatywne w stosunku do indeksu znajdują się w trendzie wzrostowym. podbenchmarkowe – których siły relatywne w stosunku do indeksu znajdują się w trendzie spadkowym odwzorowujące benchmark – których siły relatywne w stosunku do indeksu pozostają w trendzie bocznym.

Inwestorzy mający możliwość tworzenia portfeli jedynie na podstawie pozycji długich powinni dobierać do portfeli papiery nadbenchmarkowe, a unikać walorów podbencharkowych. Prostą replikację danego indeksu możemy uzyskać, tworząc portfel inwestycyjny na podstawie akcji odwzorowujących benchmark. Jeśli na danym rynku istnieje możliwość dokonywania krótkiej sprzedaży, przy konstrukcji portfela inwestycyjnego stosujemy następującą strategię. Sprzedajemy akcje podbenchmarkowe, a za uzyskane w ten sposób pieniądze nabywamy walory nadbenchmarkowe.

Do­bór ak­cji do port­fe­la

Możemy dokonać porównania siły relatywnej dowolnych akcji z określonym indeksem (niezależnie od tego, czy wchodzą one w jego skład czy też nie) i przy budowie portfela inwestycyjnego wybrać te, które charakteryzują się największą siłą relatywną w stosunku do indeksu. W przypadku krótkiej sprzedaży inwestorzy wybierają akcje o najniższej sile relatywnej w stosunku do benchmarku.

Analogiczny sposób postępowania możemy wykorzystać także przy doborze papierów wchodzących w skład portfela branżowego. W tym przypadku indeksem odniesienia jest: WIG – Branża. Porównanie siły relatywnej trzech indeksów: WIG20, mWIG40 oraz sWIG80, pozwala wskazać ten segment rynku, który jest najsilniejszy. Warto też zauważyć, że nawet na pozornie płaskim rynku dwu walorów, tworząc wykres siły relatywnej, jesteśmy w stanie „wygenerować” nowe trendy i formacje, jakie mogą na nim powstawać.