źródło: GG Parkiet

+zobacz więcej zdjęć

Redakcja poleca:

• Lepiej mieć często rację czy zarabiać pieniądze?
• Co lepsze – daytrading czy strategia średnioterminowa?
• Jak wygląda nadzór nad rynkiem pochodnych w USA

Teoria i symulacje dowodzą, że zamiast koncentrować się na osiągnięciu wysokiego odsetka przynoszących zarobek transakcji, lepiej skupić się na tym, by nawet nieliczne zyskowne operacje przeważyły nad licznymi, choć małymi stratami

Dla pobieżnych obserwatorów rynku kapitałowego oczywistym wydawać się może, że sukces w inwestowaniu jest wprost zależny od tego, jak dobrze uda się przewidzieć giełdową przyszłość. Zapotrzebowanie na prognozy spotyka się zresztą z bogatą podażą poglądów na temat tego, co dopiero ma nadejść. Trudno byłoby zliczyć raporty analityczne i wypowiedzi komentatorów, które każdego dnia napływają na rynek.Czy istotnie przewidywanie przyszłości jest warunkiem koniecznym sukcesu w inwestowaniu, w szczególności na kojarzącym się z ponadprzeciętnym ryzykiem (ze względu na dźwignię finansową) rynkiem instrumentów pochodnych? Postarajmy się bliżej zbadać tę kwestię.

Co jest warunkiem wygranej?

Wyobraźmy sobie dwa niezależne od siebie ciągi dziesięciu transakcji. Jeden z nich zawiera siedem na dziesięć zyskownych operacji, co oznacza trafność prognoz na poziomie aż 70 proc. W drugim ciągu dziesięciu transakcji jedynie trzy były zyskowne, pozostałe zaś przyniosły straty, tak więc prognozy sprawdziły się jedynie w 30 proc. Który ciąg transakcji jest lepszy? Na pierwszy rzut oka – gdyby opierać się na wspomnianym założeniu, że do sukcesu w inwestowaniu konieczne jest trafne przewidywanie przyszłości – oczywiście byłby to ciąg z 70-proc. prawdopodobieństwem wygranej w pojedynczej operacji.

Czy aby na pewno jest to trafny wybór? Teraz wyobraźmy sobie, że w przypadku wybranego przez nas ciągu siedem transakcji przyniosło po 10 zł zysku, pozostałe trzy wygenerowały zaś po 30 zł straty. Szybka kalkulacja pozwala ustalić, że łączny wynik to strata równa 20 zł. Teraz załóżmy, że w odrzuconym przez nas drugim ciągu co prawda aż siedem operacji przyniosło straty, ale za każdym razem wyniosły one zaledwie 1 zł, transakcje zyskowne zaś dały za każdym razem zarobić po 9 zł. łączny wynik w tej sytuacji to +20 zł.

Jak się więc okazuje, koncentrowanie uwagi na tym, jak często mamy rację w odniesieniu do wahaƒ kursów, niekoniecznie musi prowadzić do sukcesu inwestycyjnego. Wytrawni traderzy z rynków pochodnych podkreślają, że najbardziej liczy się to, w jaki sposób będziemy „pozwalali rosnąć zyskom i ucinać straty”, maksymalizując w ten sposób relację między zyskami a stratami. Zauważmy, że w omówionym przykładzie w przypadku ciągu, który mimo dużej trafności przyniósł ostatecznie ubytek kapitału, stosunek przeciętnego zysku do przeciętnej straty z poszczególnych transakcji (ang. profit-loss ratio) wyniósł zaledwie 1/3. W drugim ciągu – który pozornie wydawał się mniej atrakcyjny – wskaźnik ten był równy aż 9.

Symulacje potwierdzają teorię

O tym, że owe rozważania nie są oderwane od rynkowej rzeczywistości, łatwo można się przekonać na podstawie kilku symulacji opartych na danych historycznych. Jako punkt wyjścia weźmy pod uwagę strategię zakładającą otwieranie długiej pozycji w jednym kontrakcie na indeks WIG20 w momencie, kiedy kurs wspina się powyżej rocznej (a precyzyjnie liczonej z 251 sesji) średniej kroczącej. Pozycję zamykamy zaś w dwóch przypadkach: albo jeśli nasza strata z transakcji osiągnie 5 proc., albo jeśli zysk urośnie do 45 proc. (przy zamykaniu pozycji nie posługujemy się średnią kroczącą).

Przetestowaliśmy tę przykładową strategię na danych obejmujących całą historię futures na WIG20 (od 1998 r.), opierając się na tzw. wykresie kontynuacyjnym (w całość zostały połączone najbardziej popularne w danej chwili, a więc najstarsze, serie kontraktów). Okazuje się, że przy przyjętych parametrach (w celu urealnienia wyników przyjęliśmy 10 zł prowizji maklerskiej) strategia dałaby łącznie ponad 3100 pkt zysku (co w przeliczeniu na pieniądze daje 31 tys. zł na każdy kontrakt).

Taki zarobek udałoby się uzyskać wbrew niskiej trafności – jedynie 40 proc. (4 z 10) transakcji przyniosło zyski. Trafność była więc niższa, niż gdybyśmy na dłuższą metę po prostu rzucali monetą i od tego uzależniali otwieranie pozycji. Tyle tylko, że strategia ta cechowała się wysoką relacją zysków do strat – sięgnęła 8,84. Widać więc, że jest to realny odpowiednik omówionego na początku przykładowego ciągu operacji, których łączny rezultat był na plusie mimo niskiej trafności (1/3), która została zrekompensowana przez wskaźnik zyski/straty na poziomie 9. Coś za coś. Teraz załóżmy, że duży odsetek strat w naszej strategii nie satysfakcjonuje nas i dążymy do uzyskania większej trafności.